Woef! Woef! Of wie vermoorde Richard Wagner?

Woeff! Woeff! is gebaseerd op een verhaal van de Poolse schrijver/filosoof Stefan Themerson. Het is een onwaarschijnlijk verhaal over twee vrienden, ³Lampadaphor Metaphrastes² en de ³ik-persoon². Metaphrastes is een intellectueel; hij heeft er zijn beroep van gemaakt conflicten te vermijden en hij is erg bang dat iemand het ooit logisch zou kunnen vinden om zijn linkerbeen en zijn rechterarm af te laten zetten. De ik-persoon is een goed bedoelende, ongelovige en licht melancholiek ingestelde mens. Beiden vrienden hebben elkaar jaren niet meer gezien. Ze ontmoeten elkaar onverwachts opnieuw. Na deze hernieuwde ontmoeting komen de twee vrienden terecht in absurde en onverwachte verwikkelingen waarbij ze beschuldigd worden van karaktermoord op de Duitse componist Richard Wagner.
De interdisciplinair theatermaker Marcos Rabello wil met deze voorstelling op zoek gaan naar wat het logisch denken doet met de moderne mens. Is de moderne mens angstig? Waarvoor? Voor de Mexicaanse griep of om een baan kwijt te raken vanwege de financiële crisis? Bang om er niet bij te horen of alleen te zijn? Voor de atoombom? Wat is jóuw angst vandaag en waar komt dat eigenlijk vandaan?

Le Poeme Electronique

Bij deze voorstelling gaat de theatermaker Marcos Rabello op zoek naar de juiste combinatie tussen Brazilië en Nederland. Daarvoor gebruikt hij in dit liedjesprogramma gedichten in het Nederlands in combinatie met Braziliaanse en elektronische muziek. Door middel van voordracht, live sampling en live Braziliaanse muziek worden de gedichten op een muzikaal podium neergezet..

HET # 1

Marcos Rabello nodigt het publiek uit om samen met hem en zijn mede-makers op onderzoek te gaan naar het intrigerende tussengebied van spel en werkelijkheid. Net als in de `gewone wereld’ heerst daar het toeval, het gebrek aan samenhang en voortzetting; de willekeur. 

Inspiratiebron vormde het essay `Le mythe de Sisyphe’ van Albert Camus. Met name het beeld van Sisyfus die - als straf voor het trotseren van de goden - elke dag een zware steen de berg op
moet rollen, maakte veel indruk op Marcos Rabello. Hij neemt het gegeven van de herhaling als uitgangspunt voor vorm en inhoud. Het essay van Camus zet hem aan het denken. Over kunst, zijn eigen werk, de rol die theater in zijn leven speelt. Over verleden, heden en toekomst. Het besef van de ‘condition humain’ waarin het `waarom’ en het `waartoe’ er niet toe doen (het leven is niet via logica te doorgronden) gaat samen met een verlangen naar harmonie en eenheid, geborgenheid en geluk. Dat noemt Camus het absurde. 

Vanuit dit besef gaat Rabello op zoek naar de bron, naar datgene wat ons verbindt met het bestaan, de aarde, de schepping, het paradijs dat wij verloren hebben. Wat maakt het leven waardevol? Waarom maken kleine dingen gelukkiger dan grote ambities?

Umbigo

Umbigo is een multidisciplinaire solovoorstelling van theatermaker/ performer Marcos Rabello. 
”Umbigo”, Portugees voor navel, is een zoektocht naar identiteit. De persoonlijke worsteling van Rabello met de Nederlandse taal, de westerse cultuur en zijn strijd met de godsdienst in zijn vaderland Brazilië zijn hierbij het uitgangspunt. Live muziek, fysiek theater en een interactief decor zijn ingrediënten voor deze integere en intrigerende voorstelling. “Umbigo” is een avondvullende voorstelling.

A crime in Copacabana

De voorstelling “A Crime in Copacabana” is gebaseerd op het toneelstuk “Valsa #6” van de Braziliaanse toneelschrijver Nelson Rodrigues. Sonia, een meisje in haar puberteit, worstelt met haar veranderende lichaam en haar seksuele bewustwording; een worsteling die ontaardt in een totale afwijzing van haar lichaam.
Dit psychologische drama vindt plaats in een droomwereld, die de jonge Sonia gevangen houdt, balancerend tussen de dood en dromen.
Een eigen en lege wereld tezamen met een koude werkelijkheid en een mengsel van passie, seksualiteit en geweld. Sonia’s fragmentarische en verwarrende herinneringen zijn als puzzelstukjes, waarbij het publiek constant heen en weer geslingerd wordt tussen onschuld en onrust. En toch, ergens is “A crime in Copacabana” vreemd genoeg grappig.